از بس که غم به سینه من بسته راه را

دیگر مجال آمد و شد نیست آه را

... گوش میدهم "هایده" را که خاطرات سالهای گذشته را در ذهنم مرور کند و به "شیرین بانو"یی بیندیشم، که چشم نداشتی حتی آن یکی برایم بماند: ("... تا بود، -: حرفات مال شعراته هوات غمه هوات بده سنگینه اِله بِله کوفته مرضه بعدشم: همیشه حرفات مال اونه، مالیه خیالات غمگینت، من تو زندگی تو چیم؟!") نه نه ... خوب می دانم چرا آن یکدانه هم در ذهنم مرد!

نشستم به گذشته ها فک می کنم و هی دود می کنم، دود می کنم، دود می کنم ... ته مانده خاطره هایی را که گه گاهی از این زندگی خشک و پر از "دوری" (که بهانه زیاد دارد برای توجیه کردنش،) مرا هل می دادند به دشتی پر از لاله و لاله وحشی، رز و خرزهره، چه می دانم خلاصه از علف هرزه بگیر و برو تا ... سرو قامتان (دیدار با لاله ها) اردوی مناطق جنگی (ترم دوم کارشناسی اسفند ٨٢ و اون واحد شهر ری کذایی دانشگا آزاد) انواع و اقسام گلها و گیاهان و من و یک دشت خاطره!

دور سوم آهنگ:

از بس که غم به سینه من بسته راه را

دیگر مجال آمد و شد نیست آه را

آخ "شیرین بانو" تنها تو مانده بودی که دیگر تو هم چند وقتی است گذاشتی ام و رفتی که جا فقط مال او باشد و بس و منی که دلم برایت پر می کشد و زبانی که لال شده! حالا اما‌ هیچ کس نمی فهمد چه بر سرم آمده که از داشتن تو هم متنفر شده ام!  

یک ۴ بهمن دیگر هم گذشت، (یا به روایت مادر صبح علی الطلوع پنجم) یک سال موی سپید بیشتر، دیگر کم کم خم پیشانی و ... دیشب خواب می دیدم دارم توی یک فیلم تصاویری از "امام خمینی" می بینم و ناخودآگاه می گویم: حضرت آیت الله العظما امام خامنه ای! یکی زد توی گوشم بیدار شدم! توی خواب نزد، یکی زد و از خواب بیدارم کرد! نمی دانم نصف شبی چندتا بسم الله بلند گفتم تا ١ ساعت خوابم نمی برد ... چشمهام روی هم رفت، صدایی گفت آره ما "چیزیم"! اما و بد خوب داریم مثه شما، بدامون حق ندارن شما رو اذیت کنن منم نخواستم اذیتت کنم اما باید از این خواب بیدار می شدی. صبح به فلانی زنگ بزن بگو کمک کنه ... پریدم دوباره مست خواب بودم ...

خدایا استغفرالله من که هر کاری بلد بودم کرده بودم که اینا دیگه سراغم نیان. باز بعده چن سال دلشون تنگ شده برام؟!  نه نه خوب می دانم همان چند سال پیش هم مدتی دلزدگی و سردی که بر جانم نشسته بود و خالی ام کرده بود از هر چیز، آمده بودند به خواب و بیداریم. آن روزگار که برهه ای از زمان بود، حالا من چه کنم با این من ِ سرد و بی روح ِ تا ابد جاری در من؟!  این "من ِ" عوضی کاملا عوضی است! جنسش را نمی شناسم، حرفش را،‌ نفسش را که بوی تنفر می دهد، نمی شناسم خدا! تو بگو که بهار زندگی ام را "زمستان" قرار دادی، تو بگو ...

آخ ... دلم فقط برف می خواد، پارک پرواز سکوت ١٢ شب که روی برفها دراز بکشم و خود را ذره ذره ذره از چشمانم بچکانم،‌ این من درون را، این یخ زده بی روح و هوش را، این آدمی که حافظه ندارد، اعتماد به نفس ندارد، این آدمی که خجالتی دارد می شود، همین را که گوشه گیر شده و حرف زدنش هارت و هورت و دعوا شده با خلق خدا، این خفه را!

(می دانم، می خوانی، گوشی را برمی داری: من تو رو اینجوری کردم؟ من راجع به شعر گفتم، من راجع به شیرین بانو گفتم، من بهانه می تراشم، من تو رو نمی فهمم، من باعث اومدن اجنه هام؟ من گفتم دود کنی، من من من ... اه کاش بمیرم بس که از نگاه ظاهربین خسته ام، کاش بمیرم!  -: من چی کار کردم که آرزوی مرگ می کنی هان؟!)

ای لعنت به هر چه من ِ در من!

دور هشتم آهنگ:

از بس که غم به سینه من بسته راه را

دیگر مجال آمد و شد نیست آه را

سلام (١۵۴)

شاعرانی بودند روزگاری که "روزگار" بود این وطن

                                                                   این خاک.

شاعرانی بودند روزگاری که شریعت

                    حرف اول و آخر ما بود و "خدا"

                             نشانه اش ریش بلند و جای مهر روی پیشانی نبود!

شاعرانی بودند روزگاری که

برای حرف "حق" گفتن و شنفتن،

        نه دل را ترسی بود و

                نه زبان را ابایی و

                    برای گفتن "دوستت دارم"

                         خلاف شرع نکرده بودیم!

شاعرانی بودند روزگاری

    که می سراییدند از "آنچه باید"

                و 

                    "شعر" بیان همه نداشته ها بود، داشته ها را که همه داشتند!

شاعران اما

     خموش ماندند و خیره

             به تیک تیک ساعت ها گوش فرا دادند و

                      زیر لب زمزمه کردند

                         دلم می خواد گریه کنم،

                             برای قتل عام گل،

                                 برای مرگ رازقی

                                     دلم می خواد گریه کنم،

                                        برای نابودی "عشق" 

                                             واسه زوال "عاشقی" ./

________

از نو تکرار فصل خون: در ٢٢ بهمن ... 

رسیده ام به کمالی که جز ان الحق نیست

کمال ِ دار برای من ِ کمال پرست

درگذشت عالم عالیقدر، مجتهد بزرگوار، مرجع تقلید اصلح، شخصیت روحانی و ربانی "حضرت آیت الله العظمی منتظری" به خانواده ایشان، مقلدان و علاقمندان شان و جامعه سبز ایران تسلیت باد.

در خاطرات گذشته،

مرور می کنم در ذهنم مرز جنون را

که در من ماسیده شده بود،

                          همچون رژ لبی بر لبان سرد زنی فاحشه.

ای کاش می شد

از این کابوس رخوت وار، وارَهَم

و تراژدی مرگی را تجربه کنم که خود،

مرگ نبود

          بلکه

                تزویر باکره گی بود بر تارک چهره های "مومن و وارسته"

                                                                                   مردان با ایمان شهر!

از باکرگی

         تا خودکامگی چنگالهای خون آشام "صیغه"

                و گرسنگی

                     و فقر و آوارگی دخترکان فاحشه شهر من،

                                   به خدا قسم،

                                              که یک قسم باقیست./

...

ساکت باش ای عیّار بی عیار، خموش!

نگاه کن و دم بر نزن،

جه آنان که به حق، سخن راندند، "حلاج وار" به دار آویخته شدند(*) و

بدان که

تو که حق دیگری را داد می کنی،

فردا روز

به تب می گیرندت تا به مرگ راضی شوی!

جه خوش گفت "پروین اعتصامی" که:

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت ...

./

*: اعدامیانی که جزو اغتشاشگران بعد از نتایج انتخابات بودند./

یا حق!

دستهات را گذاشتی زیر چانه ات، دراز کش، نگاهم می کنی. همینجوری مات و مبهوت زل زدی توی چشمهای مادری که دوست داشت هیچ وقت مادرت نبود! دوست داشت هیچ وقت مادر نبود، اصلا دوست داشت هیچ وقت نبود! میگویی زنگ زده که چی؟!‌ حلالی بخواد؟ یا که یادش بیفتم و بگذرم؟ یا به او فکر نکنم تا از عذاب وجدان راحت شود (بیچاره خیال می کند توی ذهنم جایی دارد!) یا ... هزارتا "یا"ی دیگر توی مخم وول می خورد و از چشمهام جاری میشود.

"شیرین من" آخر چه می دانستم که "عشق" چیست! خیال می کردم "عاشق" که باشی دنیا را بردی و دیگر فقط "خدا" می فهمد چه مرگته! چه می دانستم رسیدن به "عشق" آغازی ست بر پایان "عشق"! "شیرین ناز مادر" آخر تو بگو که این زن خسته، مگر از خدا چه می خواست؟! پول، خانه، ماشین، تحصیلات، امکانات، ازدواج؟ به خودش قسم عمریست به دنبال آرامش از این در به آن در زدم و از این کوچه به آن کوچه پریدم و آخرش هم نفهمیدم دارم حرص چیزی را می زنم که هیج وقت به آن نمی رسم. "لپ گلی مادر" چه ساده فریب "دل" را خوردم و دم نزدم و توی خودم آب شدم و قطره قطره چون شمعی از خودم جاری شدم!

امشب شب عجیبی است. شب تنفر! شب خفقان، شب درد! امشب تا صبح از درد به خود می پیچم تا صبح درد را بزایم. نفرت حرامزاده ایست از من که تا صبح فشارم می دهد و در این درد مطلق جز مرگ پناه سایه ای نخواهم داشت. برو بانوی کوچک بگذار دور از چشمهای پاکت، همه خود را بمیرم./

_____

فاحشه خانه های بی فریاد

                       یادم می آید دخترک .... نه آن زن تنها... نه آن فاحشه شبهای پاییز ...

پاییز را می پرستید

                      همان دخترک ... نه زن ... نه فاحشه ای که زن های همسایه به چشم "کثافت" نگاش می کردن!

سیگار را گوشه لبش می گذارد ... مرد با زیر نگاهی وراندازش می کند ...

                 - یا گمشو یا زنگ می زنم ١١٠ !

دخترک ...نه زن ...نه فاحشه،

                     به دورو برش نگاه نمی کند،

                             زانوهاش را جمع می کند و سرش را لای پاهای بی جانش

                                     قایم!

به جرم سادگی ... خریت ... داد می زند "عشق"!

آخرین پک سیگار را می زند

                 به یاد پرواز ... "پارک پرواز" ...

چه فرقی می کند- چه کسی خواهد فهمید- نه نه خدا هم دیگر نمی فهمد ...

به جرم "عاشقی" پسرک را برده بود خانه-

زن فضول همسایه کافی بود ببیند که دیده بود!

مامان: ینی مردم دروغ می گن! از این خونه گمشو بیرون!

- حتما!

any way!

سلام (١۴٩)

با حالی از باران عصرهای پاییز، آبان

                    وقتی قدم می زنی و تند و یکریز خیس ِ خیست می کند!

با حالی از دم کردگی جنگلهای شمال

                   وقتی باد مرطوبش به صورتت می زند،

با حالی از گسی گلابی های نارس،

                   وقتی زبان را تلخ می کنند و

                             ترشی انارهای نارسیده

                                    وقتی حتی فکرش دهان را ترش می کند!

با حالی از شیدایی های نوجوانی 

                  وقتی اشک های شبهای "عاشقی" امان را می برند و

با حالی از سرکشی های جوانی

                  وقتی در آغوش مهربان‌ ِ "آن که باید" آرامش می یابی!

با حال و هوای دور و نزدیک- روشن و مه آلود- گس و ترش- اشک آلود و آرام "عاشقی"! نبود چند حبه قند از نگاهت را در تلخی چای افکار دلتنگم حل می کنم "رامین مهربان من"

این هشت هشت هشتاد و هشت و این دلتنگی های "عیّار بی عیار تو" و نبودنت ای "مرد رویاهای دست یافتنی!"

"عاشقانه هام"‌همه برای "تو" ...

سلام (١۴٨)

امشب همه غمهای عالم را خبر کن!
بنشین و با من گریه سر کن، گریه سر کن
ای میهن،

                ای انبوه اندوهان دیرین
                             ای چون دل من، ای خموش گریه آگین
                                 در پرده های اشک پنهان،کرده بالین
ای میهن، ای داد
        از آشیانت بوی خون می آورد باد
               بربال سرخ کشکرت پیغام شومی است
                       آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد؟

ای میهن، ای غم
             چنگ هزار آوای بارانهای ماتم
در سایه

            افکند کدامین ناربن ریخت

                      خون از گلوی مرغ عاشق؟
                           مرغی که می خواند مرغی که می خواست پرواز باشد …

ای میهن، ای پیر
             بالنده ی افتاده، آزاد زمینگیر!

خون می چکد اینجا هنوز از زخم دیرین تبرها .

ای میهن!
       در اینجا سینه ی من چون تو زخمی است .
             در اینجا، دمادم دارکوبی بر درخت پیر می کوبد، دمادم

ه . ا . سایه

...

- به کجا چنین شتابان؟

                               گون از نسیم پرسید.

-- دل من گرفته زین جا

                       هوس سفر نداری، ز غبار این بیابان؟

- همه آرزویم اما،

                      چه کنم که بسته پایم.

                                          به کجا چنین شتابان؟

-- به هر آن کجا که باشد، به جز این سرا، سرایم.

- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را

              چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی،

                          به شکوفه ها، به باران

                                  برسان سلام ما را

...

سلام (١۴۶)

گفته بودم گاه و بیگاه، اما فکرش را هم نمی کردی انگار "کوچک بانو" که فقط "بی-گاه"اش بماند و بس! گاهی مادر با خودش فکر می کرد چقدر وقت اضافه خواهد داشت وقتی "بابایی" باشد و زندگی ای. اما انگار که کارهای زندگی تمامی ندارد که هیچ، هر لحظه بیشتر هم می شوند. گاهی انگار فرصت نفس کشیدن هم نداری "شیرین"! یعنی فقط می خواهی "عشق" باشد و "بابا" آن وقت بنشینی و برایشان "حافظ" بخوانی و به تو بخندند وقتی دیگر هیچ کلامی از "حافظ" را نمی شنوی و نمی فهمی! و ادبیات را که روزی مرهم بود و اینک "غریب"ی بزرگ، به "خدا" باید سپرد! 

"شیرین بانو" می داند مادرت که دیگر نه به قلم دست می برد، نه با "تو" حرف می زند، نه شعری می خواند و نه حتی می سراید، نه اشکی، نه بغضی، نه حتی اندیشه ای، انگار مجالی نیست حتی برای تجدید خاطره ای شاید با گل "نرگس" یا "باران". چه می دانم. اما این را می داند که گاهی هوای "حوایی ِ تو" دیوانه ام می کند "بانو" ...

*. روزه ای شاید، آیه ای قرآن، درد دلی با "خدا" و پخت افطاری، اگر فرصت شد هم سرچی برای پایان نامه و یا آن ترجمه های عجیب و غریب! خدایا قبول کن من که کمم برای "بندگی" تو ببخش./

 یا حق./

سلام (١۴۵)

فرازی از مناجات شعبانیه

خدایا بلا و مصایب ما بزرگ شده
و بیچارگی ما بسی روشن
و پرده از روی کار ما برداشته شده
و امیدم ناامید شده
و زمین بر ما تنگ آمده
و آسمان رحمتش را از ما منع گردانیده
و تنها تویی یاور و معین ما و مرجع شکایات ما، یگانه اعتماد ما در هر سختی و آسانی بر لطف توست.
خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد (ص) که صاحب امر الهی هستند و بر ما اطاعتشان را واجب کردی و بواسطه این مطاع بودن مقامشان را به ما شناساندی
پس به حق منزلت و قدرآنها، به ما فرج و گشایش زود و نزدیک چون چشم بر هم زدن یا زودتر عطا فرما.
یا محمد و یا علی، یا علی و محمد شما مرا کفایت کنید که شما کافی هستید و مرا یاری کنید که شما یاران منید. ای مولای ما ای مهدی موعود ای فریادرس ای دادرس، مرا دریاب مرا دریاب مرا دریاب در همین ساعت، هر چه زودتر. ای خدا ای مهربانترین مهربانان تو را به حق محمد و آل محمد(ص) و آل اطهارش سوگند می دهم.

./

خدایا به حق ماه متبرک شعبان و ماه مبارک رمضان، آمدن حضرت مهدی رو تعجیل کن و آزادی رو برای موج سبز میر حسین فرزند به حق و خلف حجت ابن الحسن، برای همه دنیا و مظلومان ستمدیده در هر نقطه این کره خاکی به ارمغان بیار.

اول: ٢٢ خرداد می گفتم: حک شده اسم من و تو / رو تن این تخته سیاه!

١٨ تیر که گذشت باید بگم: هک شده اسم من و تو، هک شده رای من و تو، هک شده خون من و تو،‌هک شده داد من و تو، هک شده اشک من و تو، هک شده حق من و تو، ‌هک شده من، هک شده تو، هک شده در فصل درو ... هر چی فکر می کنم بغض نمی زاره این شعرو ادامه بدم. انگار فی البداهه های بت عیار همه بغض آلودند./

دوم: ١٨ تیر در غم سالگرد حادثه کوی دانشگاه تهران، نگریستم! یه آدمی که اهل کرامات بوده و فوت شده، به یکی از دوستان من گفته چند سال بعد همین احمدی نژاد با یک افتزاح باز رییس جمهور میشه. و انقدر افتزاحاتش ادامه پیدا می کنه که دودش حسابی توی چشم خودشون می ره. بعد میان به دست و پای جناح مخالفشون می افتن که بیاین تو رو خدا گندای ما رو درس کنین! تا اون روز منتظر می مونم. شما چطور!؟

سوم: ١٩ تیر جشن ازدواجم بود به همین راحتی که می گم. بالاخره تا غم نباشه شادی معنایی نداره.

چهارم: به آرشیوم که نگا می کنم، تغییرات عجیبی رو در نوشته هام،‌افکارم و نهایتا خودم می بینم که انگار این بلاگ یه آلبوم عکسه از ۵ سال از اساسی ترین سالهای عمرم(٢٢ تا ٢٧ سالگی) حتما واسه دوستای قدیمیم مشهوده، شما چطور!؟

هو الذی انزل السکینه فی قلوب المومنین

سلام میر حسین عزیز. خسته نباشی. نه قرار نیست یک نامه آنچنانی را بخوانی. اصلا من ادبیات خوبی هم ندارم! این نوشته فقط درد دلی است کوتاه.

خوب میدانم دیدی چه بر سر ما و رای هایمان آمد. تو هم مثل من شاهد بودی با دروغ و عوام فریبی و آخرش هم تقلب به قول کروبی عزیز با مهندسی و تنظیم ناشیانه، زشت ترین کار ممکن انجام شد که نهایتا با شخصیت حداقل 22 میلیون نفری که به یار تو "خاتمی مهربان" رای داده بودند و قطعا حداقل همین تعداد به تو هم رای داده اند، بازی شد. دیدی چگونه خون شهیدانمان را که به طور عجیبی همیشه از آن دم می زنند(!)، له کردند و روح امام را که دیگر فقط اسمی از او باقی گذاشته اند، غمگین. دیدی چه بر سر جمهوریت آمد پس از 30 سال. من و هم نسلی هایم می دانیم همه حرف امام "استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی" بود وگرنه که حکومت قبل از انقلاب اسلامی هم زوری بود! فقط مردم رای نمی دادند. الان می دهند و نتیجه اش بر خلاف خواسته شان می شود! من و دوستانم که انقلاب را ندیدیم اما از پدران و مادرانمان وصفش را شنیده ایم. گرچه می گویند وصف العیش نصف العیش! اما آن چند روز قبل انتخابات، عیش را به تمام و کمال حس کردیم. همه شادی و وحدت و یکپارچگی و شوری که من و هم نسل هایم فقط یک هفته دیدیم و چشیدیم، شما روزها و شبهای بسیاری هنگام انقلاب آن را در کنار امام حس کردید. انگار آن چند روز همه غم و غصه های مردم تمام شده بود و به امید تو و برقراری صداقتت در ایران، شادی در دلهای ما افکنده شده بود و شوری در چهره ها موج انداخته بود و همه داشتیم حس می کردیم بعد از 30 سال، انقلاب "جمهوری اسلامی ایران" هنوز پابرجاست و این انقلاب تازه بعد از 30 سال در دل نسل سومی هایش هم گل انداخته است که همه آن با آمدن صبح شنبه شکسته شد. امان از ساعت 12 نیمه شب جمعه 22 خرداد 88 که به قول خیلی ها انقلاب اسلامی برچیده شد و "حکومت اسلامی" آغاز شد(!) حتما تو هم می دانی که فقط دو ساعت پس از اتمام رای گیری (!) سایتهای خاصی آماری را اعلام کردند که نشان می داد دیکتاتوری حکومت زور و بی گناه کشی و حق به زندان انداختن، به صورت علنی تر و با رنگ و لعاب و ظاهر "قانونی" (!) آغاز شد. حتما دیده ای نمودار آماری آرایی که از رسانه های وابسته به دولت در شب شمارش آرا اعلام می شد، با چه شیب دقیق و خاصی به صورت "خطی" حرکت داشت و نشان از برنامه از پیش تعیین شده ای را داشت. بی دلیل نبود آن همه حرفهای عجیب و غریب که با خیال راحت در شبهای کذایی مناظره از برخی ها شنیدیم برای کتمان اشتباهات خود و سفسطه بی اساسی که خودشان هم خبر داشتند اما ککشان هم نگزید که آبروی مملکت در سطح بین المللی را به مخاطره انداخته اند. آنچه که من و هم نسل هایم از حکومت قبل از انقلاب شنیده بودیم، حالا انگار به قول عزیزی "از برخی جهات" به چشم داریم می بینیم. دروغ و ریا و عوام فریبی از طرفی، ضرب و شتم مردم حق خواه به دست برادران نظامی! و رک بگویم "حکومت نظامی" شبهای اخیر هم از دیگر سو. گرچه آن موقع همه می دانستند آن حکومتی ها چه کاره اند! دردآ که اینان ... نه نمی خواهم قلمم را بیهوده کنم چرا که "قلم" پاک است و "خداوند عزوجل" با کلام حقش به آن قسم می خورد آنجا که می فرماید: "ن والقلم و مایسطرون» و به قول "شریعتی روشنگر" : "قلم توتم مقدس ماست". ولی انگار برخی ها این کلمات یادشان رفته و فکر می کنند ما (دور از جان شما) نمی فهمیم. یادشان رفته که امام روشن بین این ملک و خاک گفت "ملت بیدار است". من فکر میکنم بعضی ها خودشان را به خواب زده اند که هرگز نمی توان بیدارشان کرد!

الان تنها توی خوابگاه نشسته ام روی زمین! تمام دلم در تهران است و درگیر امتحاناتی ام که نمی دانم نتیجه اش چه می شود! عکسهای مربوط به ضرب و جرح مردم آزادی خواه و بی گناه را که عصر از روی اینترنت دیده ام، مرور می کنم و بالاخره بعد از 48 ساعت ... بغضم می شکند. جانمازم را که باز است نگاه می کنم و توی بغلم می گیرم. توی دلم از خدا می خواهم که آرامشم بخشد و بغلم کند و ...  ناگهان یاد "هاله نور" بهضی ها می افتم و حالم به هم می خورد از اینکه قداست خیلی چیزها به سخره گرفته شده است، که پاکی رنگ سبز را که همیشه نماد پیامبر خدا و خاندان مطهر و سبزش می باشد (و همیشه با آن "سیدی ام" را پز داده ام!) با فکر احمقانه ای به بازی گرفتند. مرا ببخش می دانم که خودت زجر می کشی همچون من. می دانم تاوان صداقت سخت است اما از پدر آموخته ام که صادق باشم حتی اگر به ضررم باشد. حالا از تو هم این را می آموزم و مهر اطمینان بر سخنان پدر می زنم و افتخار می کنم که تاوان صداقت تو را هم پس می دهم سید عزیز چرا که (با اجازه از حضرت حافظ):

میر دردی کش ما گرچه ندارد زر و زور            خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

خوب می دانم تاب دیدن اشک های ما را نداری. خوب می دانم طاقت تکه تکه شدن و کشته شدن و شکستن دست و سر و پای ما را نداری. اما ما با توایم چرا که صداقت را در تو دیدیم و تا پای جانمان برای دفاع از کلام حق تو ایستاده ایم میر حسین عزیز. اما اگرم رخصتی دهی برای این حال و روز گریه ساز کنم (به قول مرحوم شاملو) تا اندکی تسلی یابم. من همه اینها را از قول هم نسلهایم گفتم برای اینکه این روزها همه به تو چشم بسته ایم. از اولش هم گفتم که قرار نیست نامه آنچنانی بخوانی. راستش را بخواهی نفسی هم نیست و فکرم خیلی خسته است و نتوانستم نامه ای رسمی و در شان بنویسم. ببخش که فقط می خواستم چند خط بنویسم و آنچه از دلم برمی آید بگویم، می دانم به بزرگواری سیدی ات می بخشی که زیادی خودمانی بود! حرفهایی داشتم برای گفتن که گفتم و حرفهایی هم هست برای نگفتن که سرمایه ماورایی ماست و باید نگه داریم برای روز قیامت در پیشگاه "خداوند" و حقمان را آن روز بگیریم. خواستم بدانی ما دست روی دست نینداخته ایم و اهل کوفه نیستیم و از مرگ باکی نداریم و "هم هوایت را داریم، هم حوایت را". پیمان را هم با تو محکم بسته ایم هم زنان این خاک با تو و همسرت که مثل همه بانوان ایرانی همراه است با همسرش. پس سلام من و بچه های هم نسل ام را به "بانو" هم برسان. فقط همین. والسلام علی من اتبع الهدی

س.ر.الف، 00:06 بامداد 25-3-1388. زنجان

...

هر مرحله از زندگی غمهای خود را دارد عزیزکم... هر زمانی درد و بلا و رنج و گرفتاری خاصی هم دارد و اصلا این دنیا جای راحت بودن نیس که انتظارش را داشته باشی که صبح تا شب مدینه فاضله ببینی و شب تا صبح بستر آرامش را در آغوش بفشاری و غمی نداشته باشی کوچک بی پناه ... آخر اگر درد نبود که انسان معنا نمی یافت. انسان با درد می آید و می زید و می رود مادر تنهای پر درد! آخرش هم چه آسان بگیری چه سخت، چه ببینی چه چشم ببندی، چه ساده بنگری و چه پیچیده، خلاصه با هر چشمی هم که نگاهش کنی این دنیا را، بالاخره دردهایی دارد برای جزاندن. بالاخره دردهایی دارد که تو را مثل اسفند، روی آتش بگذارد و بدتر از همه هم اینکه نتوانی حرف بزنی.

می دانم گاهی حفره کوچولوی تو گلو هم بسته می شود از بغض و خفه می شوی و دست و پا می زنی و نه کاری می توانی بکنی و نه نجات بخشی داری و ... حتی اشک هم نمی تواند آن بغض سرکش را فرو نشاند تا اندکی نفست بالا بیاید مادر بی کس من! بمیرند ... برای بی قراریت!

بخواب آرام. شاید این بار خدا پریان دریایی را به خوابت آورد و آرزوهای برباد را، در خواب نشانت داد تا مزه شیرینشان اندکی کام تلخت را بگشاید...

بخواب آرام که تنهایی تنها دارایی انسان است در این دنیای وانفسایی که مادر و پدر و همسر و دوست و دشمن و خلاصه هیچ کس حرفت را نمی فهمد. بخواب تنهای بیچاره بخواب ...

سلام بی سلام!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم به قسم های الکی راست و دروغ که خیره می شوم، وقتی که می خواهم کارم پیش برود، با یک لحن خاصی نگاهم می کنند و من که با مِن و مِن های بسیار بالاخره چند تا از آنها را می خورم که نه شاید می بلعم!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم به داد و بی دادهای بی معنی با آدمها و حرفهای به قول پدر "ویل واجرا" یا همان به درد نخور خودمان! که وقتی کلمه انتقادی می شنوم مثل توپ رها شده آوار می شوم بر سر آن منتقد بخت برگشته و فکر هم نمی کنم مادر است، پدر است، همسر است و بعد که مثل آتشفشان منفجر می شوم و به سرعت هم سرد، می شینم گوشه اتاق خودم، یا خوابگاه دانشگاه، یا اتوبوس و قطار و ماشینم و خلاصه هر جا که گیر میارم، توی خودم فرو می روم و خودم را محکوم می کنم که چرا و چرا!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم وقتی که زمان نماز دارد از قضا می گذرد و من با من های درونم کلنجار می روم که بعدا قضاش را می خوانم و بعد هزاران فحش به خودم و شیطان و دنیا و آدمها و مشکلاتی که بهانه شان می کنم می دهم و خلاصه آخر سر هم نمی دانم چند "رکعت- سال" را باید قضا کنم و هی... هی!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم وقتی که دوشنبه ها دارم از زنجان بر می گردم تهران و در راه فکر می کنم این دفعه دیگر حتما به دنبال پژوهش های علمی ام می روم و مقاله ها را قلم می زنم و جزوه ها را ورق و حتما توی اینترنت یا کتابخانه ملی و غیره دنبال مطالب جدیدتر برای پروپوزالی که فقط تا آخر خرداد برایش وقت دارم می گردم تا افتخار اطرافیانم باشم و جلوتر از هم کلاسیها ... باز هم جمعه بعد می شود و زمان رفتن به زنجان است و من دست خالی!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم وقتی که همه جا ادعا می کنم با وجود این همه فقیر چرا دلم بیاید فلان کفش را فقط چون زیباست بخرم، فلان لباس را برای فلان مهمانی که حتما لباسم جدید باشد، فلان غذا را از فلان رستوران برای اولین بار، فلان کیف را، گوشی موبایل و فلش مموری و ام پی تری پلیر و غیره و غیره را می خرم و باز ادعا می کنم در مملکتی با این همه فقیر چرا دلم بیاید خرج اضافه کنم! آن هم وقتی فلانی گفت بچه کارگرمان وقتی تلویزیون داشت شیرینی نشون می داد رفت صفحه تلویزیونو لیسید!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم این همه لجبازی های بچه گانه و از آن طرف ادعای خواندن نوشته های جبران خلیل، این همه خودخواهی و ادعای خواننده کتب شریعتی بودن، این همه بدبینی و کج اندیشی و ادعای روشن فکری، این همه نادانی و بی اطلاعی و ادعای مخ بودن!

یک جای کارم ایراد دارد. خوب که فکر می کنم همه جای کارم ایراد دارد!‌ همه جایش چرا که دیگر شیرین بانو هم شیرین بانوی قدیم نیست! چرا کم کاری و ایراداتم را به گردن گذشته نحص و بدبختی هایش بیاندازم؟ چرا آن همه بدبختی را دیدم و کشیدم و درس نگرفتم؟ چند بار سرم به سنگ خورد و ضربه مغزی شدم و باز عبرت نگرفتم؟ چرا این بلاگ شده جایی برای تخلیه اعصاب خوردیها و کم کاری ها و سستی ها و یک خروار گله و شکایت و داد و بیداد؟ چرا همش می شینم منتظر شبهای قدر و العف گفتنی و باز از فردا روز از نو روزی از نو و بعد به انتظار قدر سال بعد می مانم؟

چرا معماهای من حل نشده مانده؟ چرا سوالاتم را پاسخی نمی دهد کسی؟ یا نه چرا پاسخشان را نمی یابم؟ اصلا چرا این همه معما؟!‌ خدایا چرا این همه معادله های چندین و چند مجهولی بی سرو سامان افتاده روی زندگیم مثل یه بختک سنگین و دست از سرم بر نمی دارد؟ چرا من نمی توانم مثل خیلیها بی خیال باشم و بگم گور بابای دروغ و ناراحت شدن دیگران و نماز و درس و فقرا و لجبازی و غرور و ادعا و همه کس و همه چیز! یا چرا مثل دسته دوم آدم بشو نیستم؟ چرا من نمی توانم بی خیال باشم؟! چرا همه چیز این دنیا برایم درد شده و هیچ راهی نیست، هیچ مرهمی نیست. حتی نقاب مهتاب و خاموشی و عیاری و بی عاری و عشق و درد و تنفر و دوستی و دشمنی و تجاوز و رخوت و تنهایی... دردی از درد دلم دوا نکرد. خدایا اگر خودِ من مشکل زندگیم هستم یک فرجی حاصل کن. یک خوابی، یک شعری چه می دانم یک آدمی یک حرفی یک جوری حالیم کن چه باید بکنم! قبل از اینکه "عشقم- همسرم" هم درگیر این من ِ آشفته شود مرحمتی عطایم کن. آرامشی، لطفی، خدایا گوشه چشمی، عنایتی، رخصتی. خدایا ... کرم نما و فرود آ ...

... و ... سلام ١۴٠

و ... ۵ سال گذشت و عیاری و بی عاری و ... شعر و شمع و ... به چشم بر هم زدنی گذشت و دیگر هیچ!

آنچه دلم خواست نه آن می شود/ هر چه خدا خواست همان می شود

...

یا حق./

روزگارم بد نیست...

سلام (١٣٨)

آوخ شیرین مادر ... تمام روزها و شب ها می گذرند و مادر ظاهرا نباید تنها باشد! می فهمی که؟! آری تنها تو می فهمی که مادر چه زجری می کشد! شیرین مادر! ‌انگار رسم دنیا بر همین است و کسی هم نیست که در این دنیا آب خوش از گلویش پایین برود. عزیز دل مادر! تو که آنجا نشستی پیش خدا و هر زمان این مادر بی معرفت! از تو غافل می شود، توی آغوش خدا می خوابی، به خدا بگو که مادر طاقت ندارد ها! بگو که صبرش مثل صبر او نیست ها! بگو که ... آه چه می گوید این مادر دیوانه؟! آری به همان خدا که مادر دیوانه شده است از خیلی وقت پیش! آخر روزی تمام صبوری اش را یک جا ریخت توی یک کاسه و حالا بعد از این همه مدت(؟) صبرش تمام شده و "آخرین قطره صبر" را همین چند روز پیش سر کشید! اکنون که کاسه خالی شده، چه دارد برای تحمل؟! می دانم مادر دارد گیج میزند! اما تو که مادر را می فهمی گل کوچولوی مادر! بگذار چند کلمه حرف بزند شاید اندکی راحت شود آن هم در روزی که ٢۶ سالگی اش را هم پشت سر گذاشت و دیگر دارد کم کم، به سرازیری نزدیک می شود، عسل مادر شاید این چرت و پرت گفتن ها! آن صبر تمام شده را افاغه کند و حداقل اندک مرهمی باشد بر این دل رنجوری که سالهاست غم بر دوش می کشد و انگار تمامی هم ندارند این غمها، فقط علت شان عوض می شود و تنها فایده شان اینکه مادر را به پیری نزدیکتر می کنند!

گل ناز مادر، می شود این مادر خسته سرش را روی پایت بگذارد و آنقدر نوازشش کنی تا خوابش ببرد؟ فقط تو می دانی که این زخمها چگونه دارند زودتر از موعد مقرر، مادر را پیر می کنند و خسته تر از خسته. می شود امشب تو مادر این مادر باشی عسل بانوی ناز مادر؟ یعنی می شود؟! ...

سلام (١٣٧)

...

سرالاسرار خلقت این سخن است: فاَحبَبتُ ان اُعرَف.

اما طلعت شمس باید که از افق شب باشد،

و یوم الدین از افق لیله القدر،

و نور از افق ظلمت، و "عشق" از افق هجران، یعنی که "موسی" باید در عصری ظاهر شود که فرعون داعیه "انا ربکم الاعلی" سر داده باشد،

و "محمد" در عرصه ای که ابوجهل کلیددار خانه "خدا" باشد،

و "کعبه"، خانه توحید، در تملک بت ها.

آه از شفق، و سرخی شفق، آن گاه که روز به شب می رسد و خورشید حق در افق خونین عاشورا غروب می کند و ... شب آغاز می شود!

اما "دل" به تقدیر بسپار،

شب غشوه ای است که اختران امامت را ظاهر کند.

این سرالاسرار خلقت است و گویی تقدیر اینچنین رفته است که اسرار فاش شود، اگر چه به بهای سر باختن "حسین" علیه الاسلام.

بگذار فاش گفته شود که آن که "مسجود ملائکه" است "حسین" است و آدم را ملائک از آن حیث

که واسطه خلقت "حسین" است سجده کردند؛

و این سجده ای ازلی است؛ میزان "حق"،

که ابلیس را از صف ملائکه طرد می کند.

یعنی که فطرت عالم بر حب "حسین" و ولایت "او" شهادت می دهد

و آن پیمان ازلی - الستُ بربکم قالوا بلی- عهدی است

که "خالق" از بنی آدم بر حب "حسین" و یاری "او" ستانده است.

"خون" با "حسین" پیمان "ریختن"‌ بسته است،

"سر" با "حسین"‌پیمان "باختن".

"دل" تو عرصه ازلی خلقت است.

گوش کن که چه خوش ترنمی دارد در تپیدن "حسین"، "حسین"، "حسین"، "حسین". 

نمی تپد، بل "حسین حسین" می کند.

کجاست آن که

                   زنجیر جاذبه خاک را از پای اراده اش بگشاید و هجرت کند،

                   از خود و بستگی هایش،

                   تا از زمان و مکان فراتر رود و خود را به قافله

                   سال شصت و یکم هجری  برساند و

                   در رکاب "امام  عشق" به شهادت رسد؟

                  و از آن پس دیگر، این باد نیست که بر تو می وزد،

               این تویی که بر باد می وزی.

               و از آن پس دیگر، آن تویی که بر زمان می گذری،

               و آن تویی که مکان را تشرف حضور می بخشی ...

سید شهیدان اهل قلم، مرتضی آوینی، مرکز آسمان.

یا حق./

سلام (١٣۶)

در این جغرافیای بی زمان و مکان

در این فضای لایتناهی

نه در طول

که در عرض پرواز خواهم کرد

که «عشق» را

بهانه بودن «تو» کافیست

که «عشق»‌ را

بهانه آغوشی که لحظه لحظه

تو را از سویدای جان می پذیرد کافیست مهربان من!

عقد من و تو را در آسمانها جشن گرفتند به رسم «عشق»

این را خدا خودش به من گفت

آن دم که نذر کردم اگرم اجابتمان می کند

در لحظه اذان صبح برخیزم

...

بسم الله ... بسم النور ... بسم الحب ... حب ... حب ...

...

خرمشهر مظهر همه تجاوز دشمن و مظهر همه استقامت ما بود و جنگ برپا شد تا مردترین مردان در حسرت قافله کربلایی «عشق» نمانند. در پس ِ این ویرانی ها، معارجی به سال شصت و یکم هجری قمری وجود داشت و برفراز آن، امام ِ «عشق»، حسین بن علی آغوش تشریف بر گشوده بود.

هزاران سال بر عمر زمین گذشته بود و می گذشت و همواره جسم زمین فرسایش یافته بود تا روح آن آباد شود. «کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام.»*

*:  از مجموعه شهری در آسمان اثر سید شهیدان اهل قلم «سید مرتضی آوینی»

./

یا حق.

سلام (١٣۴)

"عشق" های نا تمام ...

تا نگاه می کنی شده تمام!

...

غروب بود؟ وقت درس بود؟ در آن گرگ و میش

زمان خسته بود و ایستاده بود! 

و بعد ... زنگ "عشق" را زدند!  

بی مهابا دوید تا حیاط، تا به کوچه، تا به خانه، تا اتاق

زنگ "عشق"، ساده بود، با همان صدای آشنای کوچکش!

مثل زنگ ِ ... تفریح را که گفت؟!

داد ...

آنکه داد زد، که بود؟

از اهالی کدام ناکجاست؟  ...

زمان شروع شد! زمان دوید شاد و یکنفس به سوی آبهای بیکران ...

ولی شعر من میان موجها خسته شد!

امید من کنار ساحل نمور و خیس از آبها بخار شد!

رنگ شعر نه!  نمی دهد!

"این ترانه بوی خوش نمی دهد!"

آن «بت» غزلسرا، مانده در شبی به رنگ نیمه گرم!

٢٠ شب فقط،

مانده بود تا که بوی سرد ماه مهر را نفس کشد!

آندمی که زنگ "عشق" را زدند، ٢٠ شب به مهر مانده بود!

آندمی که آن سلام را چشید! آن سلام آشنا!

٢٠ شب به مهر مانده بود! یک غریبه با سلام  ِ آشنا؟

آن غریبه "عشق" بود؟ "عاشق" اما که بود؟

دختر اما ... هنوز ناتمام، هنوز خسته و ... ت ن ه ا  ... (*)

نه!

دیگر نمی تواند بسراید، بگوید، بخواند، انگار تمام احساسات شاعری اش را مرده باشند! انگار آن "شیرین بانو" هم تنها پس مانده آن چیزهایی است که به او زندگی می داد!

زنگ عشق او را زدند. اما آیا "عشق" ‌قرار بود از آن به بعد به او نفس زندگی دهد؟ به جای همه خیالات و آرزوها و شعر ها ... آه شعرها ...

ترانه هایش منحصر شده به این خطوط کج و ماوج و کور، به این کلمات پشت سر هم که عادت کرده تکرارشان کند و "هر روز به رنگی" جلوه شان دهد! ... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!

دعا کن عیار را! شاید آنچه به نام "عشق" آمده او را کم کرده باشد! شاید انقدر قد این عشق بلند است که سایه اش هر کجا که او می رود به دنبالش می دود! شاید سایه اش سنگین باشد که اینگونه خسته جان اش کرده! اما آیا اصلا این "عشق" است؟ همان اسطوره قدیمی ای که از سالیان دور و دراز گذشته شعرها و قصه های بسیار در وصفش گفته اند؟

... و همه زخمهای من از «عشق» است ...

                                                                                                          ...(**)

                                                                                                        د

                                                                                                   ه

                                                                                            د

                                                                                    می

                                                                              ن ِ

                                                                       ش

                                                               خو 

                                                       ی

                                                بو

                                      نه

                            ترا

                  این

./

*: وَمَن یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ (طلاق/٣)

**: امان از این فی البداهه های بی معنی!

یا حق./

سلام (١٣٣)

مادر عروس می شود شیرین بانو! همه دختر کوچولوها دوس دارن عروس بشن عزیزکم. تو هم دوس داری؟ ... دلم می خواهد فردا بیایی توی بغلم بشینی تا بوت کنم و مست بشم تا که بفهم بابای مقدس تو چه عطری دارد. دلم می خواهد فردا بیایی بنشینی توی بغل بابا تا گل سرخی را که در دستم می گذارد لای موهای عسلیت بگذارم گل بانوی مادر. مادر امشب شاد است. مادر از این به بعد همیشه شاد است. می دانستم که تو الکی مقدس نشدی! می دانستم که بابات باید "مرد مقدسی" باشد. چه خوب است که خدا "مقدس"ها را به من می دهد: خودش، بابات و توی شیرین را. انگار دلتنگی های مادر رفته اند پی کارشان انار مادر! شیرین بانوی تُرش ِ ناز ِ من!

ببین گل مادر کلمه هام عوض شدن! ببین که حرفهام بوی "نویی" می دهند و انگار احساس مادر تازه شده است. انگار یکی آمده صاف وسط قفسه سینه مادر گل کاشته و نشسته و بعد با نگاهش شِکَر می ریزد توی دل مادر. انگار دنیای مادر خلاصه شده باشد در صورتی، آبی، سبز ... سبز ... سبز ... فدای چشمهات بشوم عزیز مادر به بابا بگو فردا که می آید دست خالی بیاید آخه می خوام یک بغل لبخند توی دستهاش بریزم یک بغل شادی یک بغل ناز! بگو فردا که بابا می آید تا مادر را عروس کند اول بیاید بشیند کنار دل خسته مادر و همه خستگیهاش را پاک کند. بگو فردا که آمد به جای گل و شیرینی و چادر گلی برای مادر آرامش بیاورد آرامش ... آرامش ... به بابا بگو مادر سالهاس خسته است بگو که فقط تو می توانی با آن "دم مسیحایی ت" دلش را تازه کنی ... شیرین ناز مادر به بابا بگو که ... بگو که دوستش دارم ... ناز چشمهاش را بمیرم من ...

سلام (١٣٢)

...

سلام شیرینم، سلام بانوی کوچولو، سلام عزیز دل مادر، سلام مهربانی که داشته هایت را به مادر می بخشی و نداشته هایت را ... نه تو که نداشته نداری گل مادر، همه وجودت هستی است، آخه تو که از خدا آمده ای پیش من مگر می توانی چیزی به جز وجود و هستی باشی و نداشته ای داشته باشی؟! تو همه، داشتنی! تو که از خدا آمده ای ...

خیلی وقت است مادر خسته است، لال مونی گرفته است! چرا نمی تواند!؟ تو می دانی؟ خدا چطور، می داند؟ می شود ازش بپرسی و یواشکی به مادر بگویی؟!!

انگار کلمات هنوز هم با مادر قایم باشک بازی می کنند. مادرت چشم می گذارد تا فکر کند و دنبال کلمات بگردد و آنها قایم می شوند، قایم ... قایم ... غزل ها انگار همراه باد از من می گریزند و افکار به دوران رکود عجیبی فرو می روند ... نمی دانم این مادر مسخ چه شده است؟ عزیز بانو تو که می فهمی مادر تنهات را، تو که می فهمی این خسته جان چه حرفهای نگفته ای دارد در اندرون شاهرگهایش، در اندرون ذره ذره جان، ذره ذره سلول ها، ذره ذره روح! راستی گل بانو، روح هم ذره دارد؟ یعنی روح یک تکه است یا چهل تکه؟! می دانم مهمل می بافم و سرطان گرفته احساسم -به خدا قسم- انگار این سرطان لعنتی از جنس آن لعنتی هایی است که ... عزیز مادر بمیرم الهی برای آن مهربانی که چه دردی می کشد از یکی از همین سرطان ها ...

عسل بانو، تو که خدا رو می بینی، تو که توی بغل خدا می شینی و گونه هاش را می بوسی بپرس از او که این سرطانها کی خوب می شوند؟ بپرس من، نه این مادر ساده تنها، تا کی گرفتار این تومور بخیم  ِ بدخیم است؟!

شیرین بانو، حرفها دارم، اما به رشته سخن نمی آید که بتوانم برایت بنویسم، نازنین مادر، خودت این نوشته را یکبار دیگر نگاه کنی می فهمی که انگار ادبیاتم هم عوض شده! از خدا بخوا که ادبیات دل مادر عوض نشود، از خدا بخواه که آرامش را در دل او برقرار کند، استواری را در روح او و صبر را در اندیشه اش، ایمان را در اعمالش، اخلاص را در نیتش و (به قول دکتر شریعتی) فهم را در تمام لحظات زندگانی اش، از خدا بخواه شیرین ترین ِ مادر، از خدایِ شیرین بخواه ...

                                                        آنچه دهد مرا

                                                                         که انسانیت بخشد و

                                                                                                     کمال./

١٩-٣-٨٧، ٢١:٢٩

سلام (۱۳۱)

دور و نزدیکمان هم فرقی ندارد عزیزکم

ما همیشه کمیم، کوتاهیم و قدمان

به آسمان که هیچ!

به دیوارها هم نمی رسد که آنطرفش را ببینیم

و نردبان های چوبی و آهنی بلند در تمام این دنیا

به این کوتاهی پوزخند می زنند.

تنها

پنجره ها

محکومانی هستند که در صلابت ظاهری دیوارها، رخنه کرده اند

وگرنه

در می شدند،

      دری که گشایش اش آغاز راه بود،

             راهی که آغازش

                       شکستن این دیوارها بود-

اما حیف که ما بسیار کمیم.

سلام (۱۳۰)

الهی به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ، بر بی ثمری عمری که گذشته است افسوس نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم./

سلام (۱۲۹)
شیرین مادر می خندد... دل مادر برایت ریسه می رود! فدایت شوم عروسک ناز مادر، وقتی که می خندی خوبیهای دنیا می شود مال مادر! وقتی که می خندی انگار خدا همه درهای رحمتش را به روی مادر می گشاید و از آنجا، از آن بالا، از آن عرش کبریایی مبارکش مادر را نگاه می کند و آرامشش را در دل او پابرجا می کند. بخند شیرین مادر که دنیایم را گلستان می کنی با آن شیرین قند های لبت! ناز لبخندت را بمیرم شیرین! می بینی مادر شاد است به رویش می خندی. دستهات را می گذاری روی صورت مادر و با آن چشمهای عسلی مادر را نگاه می کنی و دلش را می بری... دارم می بوسمت که صدای جیغ و درخواست کمک زنی را می شنوم ... از بغلم رها می شود. نمی بینم کجا می رود. فقط وقتی متوجه اطرافم می شوم که می بینم شیرینم در آغئشم نیست و باز هم مرد همسایه که ۱۰ سال اسیر بوده و موجی جنگ، زنش را جلوی چشم همسایه ها روی زمین کشیده و برده خانه و افتاده به جانش. هر چه همسایه ها رفتند و در زدند در را باز نکرده و جوابی نیامده. بعد از دقایقی هم صدای جیغ های زن رفته رفته کم و کمتر شده و ... «خدا کند نمرده باشد» دعای همسایه ها شاید باشد امشب، اما شاید تنها کسی باشم که دعا می کنم «خدا کند مرده باشد» ... صدا می زنم شیرین بانو ... شیرین بانو ... ای لعنت به هر چه جنگ!

 سلام (۱۲۸)

«مهتاب خاموش» پیوند خورد در یکی از آن روزهای عجیب و غریب خاکسترینه به بت عیار، به بتی که عیار شد. بتی که جز عیاری های شبانه روزش، لحظه لحظه های پریشان را با حافظ و شعرخوانی شب های شعر کوچکش که میهمانی جز «شیرین بانو» نداشت، سپری کرد. بتی که جز عیار بودن، تنها عیار بودن را داشت! بتی که لحظه لحظه با تبر اشعار مستیانه، خود را می شکست و انگار افکار مالیخولیای ای، درون مشوش او را دستمالی می کرد و روح سرکش اش را رخصتی می بخشید برای شاید، شاید جبران روزهای از دست رفته و دقیقه های حرام شده! بت عیار فرصتی بود تا مهتابی خاموش را غبار روبی کند و با عطر عود و اسپند، فضای «دل»اش را معطر سازد. بت عیار فرصتی بود تا این مهتاب خاموش را تلالویی جاودان بخشد و انگاره های دوشیزگی را بر تارک روح محنت کشیده اش، لطافتی حقیقی سازد و آرامشی بخشد اش که از حقیقت های فطرت جویانه، آرامش بخش تر است آنچنان که دمادم در دل تکرار کند آن روح بخش جان نواز را که: هو الذی انزل السکینه فی قلوب المومنین.
ای «عیار بی عیار»، «شیرین بانو»ی پاکت را در آغوش گیر و بفشار. «شیرین بانو»ی پاکت را ببوس به عظمت لطافت باکرگی روح مقدس. «شیرین بانو»ی شیرین ات را در آغوش پاک خود پرورش ده آنچنان که «مریم»، «مسیح» را. آنچنان که عیاران بتان را ... آه ای عیار بی عیار، اگر این پتیارگان «عشق» را و «ایمان» را بی عیاری می دانند، پس باش بی عیار تا ابد.

این روزها، دائم خواب ابلیس می بینم! آن قدر که دیگر از او نمی ترسم! آخری اش همین دیشب بود که دیدم در بیابانی گیر افتاده ام که می گفتند مال ابلیس است و راه فراری از آن نیست! هزاران نفر در کثافت دست و پا می زدند و تنها کسی که از آن هزاران سعی می کرد از آن خراب شده فرار کند من بودم! و ابلیس که میان زمین و آسمان نشسته بود! و تمام هواسش به من بود که نتوانم بروم. و منی که بارها و بارها از آن کوه و صخره های لعنتی که تنها را فرار بود بالا می رفتم و دوباره به پایین برم می گرداند! آخرش هم به آنجا رسید که بالاخره رفتم بیرون اما هی صدایش می کردم و او سریع می آمد کنارم! 

خدایا نفسم از این ابلیسهای در خواب و بیداری آمده و نیامده بند آمده! جانم از این لعنتی عجیب و غریب بر لب آمده! آرامشی عطا کن بر این روح رنجور. مرحمتی عطا کن بر این سراپا تقصیر محجور. خدایا «خودت» عطایم کن از آنچه بهترین دانی برمن. خودت عطایم کن از آنچه برترین داری بر من. رخصتی عطایم کن... هو الذی انزل السکینه فی قلوب المومنین... هو الذی انزل السکینه فی قلوب المومنین ...

سلام (127)

چه خوش می درخشی ای خورشیدِ بی تاب!

در آن سوی آفتاب مشرقتاب،

بر من بتاب

و دیده ام را

ستاره باران گرمای بی دریغت کن

ای مهربان آفتاب

بر من بتاب ...

(۵ دی ماه ۸۶/ ۲۳:۵۰)

سلام (۱۲۵)

مرد ماهیگیر

طعمه هایش را به دریا ریخت

شادمان برگشت

در میان تور خالی

مرگ

تنها

دست و پا می زد

شعر از: مرحوم قیصر امین پور ...

یا حق./

سلام (۱۲۴)

...

و «قاف»

حرف آخر ِ »عشق« است!

آنجا که «نام ِ کوچک ِ من»

آغاز می شود./

./

دگر این «دل» سر ِ ماندن ندارد

هوای ِ در قفس خواندن ندارد

./

ناگهان دیر/ زود آمد،

همان اتفاقی که باید خیلی دیرتر از ۸ آبان ۸۶ می آمد.

خیلی زودتر از آنچه انتظارش را داشتیم ...

و من

بغض کنان، تمام ِ این چند ساعت،

به این خبر ِ تلخ،

خیره نگاه می کنم!

که

«قیصر» هم رفت.

کاش بغضم بشکند./

...

جان و تن روم است تا «قیصر» به جاست

روم بی «قیصر» نمی ارزد سیه پوشش کنید./

یا حق./

...

در حوالی ِ این «جبه مَلَس» خود را می کاوم ...

...

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید ()

لینک این نوشته

سه‌شنبه ۱ آبان ۱۳۸٦ - بت عيار

"Real Love"

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I'm watching you go
I'm watching you pass me by
It's real Love that you don't know about

Baby I was there all along
When you'd be doing things I would watch you
I picture you and me all alone
I'm wishing you was someone I can talk to
I gotta get you out of my head
But baby girl I gotta see you once again, again
It's real Love that you don't know about

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real Love that you don't know about


Every night when I would go to sleep
I couldn't stop dreaming about you
Your Love has got me feeling kinda weak
I really can't see me without you
And now you're runnin' round in my head
I'm never gonna let you slip away again
It's real Love that you don't know about


Every now and then when I watch you
I wish that I could tell you that I want you
If I could have the chance to talk wit cha
If I could have the chance to walk wit cha
Then I would stop holding it in
And never have to go through this again, again
It's real Love that you don't know about

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real Love that you don't know about

Today when I saw you alone
I knew I had to come up and approach you
Cuz girl I really gotta let you know
All about the things you made me go through
And now she lookin' at me in the eye
And now you got me hopin' I ain't dreamin' again,

Again
It's real Love that you don't know about

Every now and then when I watch you
I wish that I could tell you that I want you
If I could have the chance to talk wit cha
If I could have the chance to walk wit cha
Then I would stop holding it in
And never have to go through this again, again
It's real Love that you don't know about

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real Love that you don't know about

You're the one that I want and no one can take

It from me
No, no, no, no, no
Even though I don't really know you
I got a lot of Love I wanna show you
And you'd be right there in front of me
I can see you passin' in front of me
No, no, no
Girl I need your Love
Baby I need your Love

Download