این ترانه بوی خوش نمی دهد!

سلام (١٣۴)

"عشق" های نا تمام ...

تا نگاه می کنی شده تمام!

...

غروب بود؟ وقت درس بود؟ در آن گرگ و میش

زمان خسته بود و ایستاده بود! 

و بعد ... زنگ "عشق" را زدند!  

بی مهابا دوید تا حیاط، تا به کوچه، تا به خانه، تا اتاق

زنگ "عشق"، ساده بود، با همان صدای آشنای کوچکش!

مثل زنگ ِ ... تفریح را که گفت؟!

داد ...

آنکه داد زد، که بود؟

از اهالی کدام ناکجاست؟  ...

زمان شروع شد! زمان دوید شاد و یکنفس به سوی آبهای بیکران ...

ولی شعر من میان موجها خسته شد!

امید من کنار ساحل نمور و خیس از آبها بخار شد!

رنگ شعر نه!  نمی دهد!

"این ترانه بوی خوش نمی دهد!"

آن «بت» غزلسرا، مانده در شبی به رنگ نیمه گرم!

٢٠ شب فقط،

مانده بود تا که بوی سرد ماه مهر را نفس کشد!

آندمی که زنگ "عشق" را زدند، ٢٠ شب به مهر مانده بود!

آندمی که آن سلام را چشید! آن سلام آشنا!

٢٠ شب به مهر مانده بود! یک غریبه با سلام  ِ آشنا؟

آن غریبه "عشق" بود؟ "عاشق" اما که بود؟

دختر اما ... هنوز ناتمام، هنوز خسته و ... ت ن ه ا  ... (*)

نه!

دیگر نمی تواند بسراید، بگوید، بخواند، انگار تمام احساسات شاعری اش را مرده باشند! انگار آن "شیرین بانو" هم تنها پس مانده آن چیزهایی است که به او زندگی می داد!

زنگ عشق او را زدند. اما آیا "عشق" ‌قرار بود از آن به بعد به او نفس زندگی دهد؟ به جای همه خیالات و آرزوها و شعر ها ... آه شعرها ...

ترانه هایش منحصر شده به این خطوط کج و ماوج و کور، به این کلمات پشت سر هم که عادت کرده تکرارشان کند و "هر روز به رنگی" جلوه شان دهد! ... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!

دعا کن عیار را! شاید آنچه به نام "عشق" آمده او را کم کرده باشد! شاید انقدر قد این عشق بلند است که سایه اش هر کجا که او می رود به دنبالش می دود! شاید سایه اش سنگین باشد که اینگونه خسته جان اش کرده! اما آیا اصلا این "عشق" است؟ همان اسطوره قدیمی ای که از سالیان دور و دراز گذشته شعرها و قصه های بسیار در وصفش گفته اند؟

... و همه زخمهای من از «عشق» است ...

                                                                                                          ...(**)

                                                                                                        د

                                                                                                   ه

                                                                                            د

                                                                                    می

                                                                              ن ِ

                                                                       ش

                                                               خو 

                                                       ی

                                                بو

                                      نه

                            ترا

                  این

./

*: وَمَن یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ (طلاق/٣)

**: امان از این فی البداهه های بی معنی!

یا حق./

 

 

/ 13 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سحر

چقدر شعر زیبایی بود...ولی چرا انقدر غمگین؟؟؟ خوشحال می شم به منم س بزنی[گل]

مهدی

پایان شب سیه امید است . عزیز !

تسنیم

همه مزه عشق به سنگینیشه ناز نکن الکی

علی بابا

سلام... من برگشتم...یکی از قدیمی ها...اما من دیگه وبلاگ قدیمی(sooshiyant7.persianblog.ir و sooshiyant7.blogfa.com) رو آپ دیت نمی کنم...یه وبلاگ جدید درست کردم که خودم رو اونجا معرفی کردم...من علی اکبر بابالو هستم...عضو نویسندگان سریال ترانه مادری...خوشحال میشم به وبلاگ جدید من به آدرس( http://alibabaloo.blogspot.com) سر بزنی و نظر بدی... ممنون و خدا نگهدار

باران

سلام و همه‌ی زخم‌های من از عشق است... سایه‌ی عشق که بلند هست... سنگین هست... فقط آدم باید بلد باشه کدوم سایه سایه‌ی عشقه که بره زیرش... والله اعلم...

صبور

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

رز سیاه

بت عیار..... در حوالیت گاه به گاه شعر می خوانم، قدم میزنم ...نرمش اعصاب می کنم...عشق و سایه اش اما... ژن همه شان بلند قامتی است... همه شیر بیش از حد نوشیده اند و سایه شان... روزگار غریبی است...

رز سیاه

چی سفیده؟؟؟ کجا برام پیام گذاشتی؟

ماری

سلام عیار چرا این غزل بوی خوش نمی ده؟ چرا نباید بده؟ این همه دلتنگی تا کی؟؟؟؟